Archiwum kategorii ‘Piłka nożna’

« Starsze wpisy

Puchar Narodów Afryki

Puchar Narodów Afryki to jedne z najmłodszych wiekiem turniejów mistrzowskich na świecie. Pierwsza edycja odbyła się 1957 roku, z racji niskiego poziomu ekonomicznego kontynentu początkowe turnieje zawsze odbywały się wo krojonych składach. Uczestniczył w nich głównie gospodarze oraz kraje sąsiadujące, te które mogły sobie pozwolić na pokrycie kosztów przejazdu kadry narodowej.

Puchar Narodów Afryki uważany jest przez wielu za najbardziej atrakcyjny pod względem sportowym dla kibiców. Nie ma tutaj kunktatorstwa i celowania w przeciwników przez odpuszczanie meczów co często spotyka się na przykład na Euro, poziom rozgrywek jest dość wyrównany, czołówkę tworzy wiele krajów, dodatkowo gospodarz zawsze zdobywa czołowe pozycje. System rozgrywek jest identyczny jak w mistrzostwach europejskich, szesnaście reprezentacji gra ze sobą w czterech czterozespołowych grupach. Do fazy pucharowej awansują po dwie najlepsze, dalej rywalizacja odbywa się już systemem pucharowym. Finał to jeden mecz, z dogrywką i ewentualnie rzutami karnymi.

Jeśli chodzi o najbardziej utytułowane drużyny to najwięcej zwycięstw ma na koncie reprezentacja Egiptu, która zdecydowanie prowadzi w tabeli wszech czasów. Egipcjanie wygrali dotychczas siedem turniejów. Po cztery wygrane mają Kamerun i Ghana a po dwie Nigeria i Zair. Łącznie triumfowało w mistrzostwach Afryki trzynaście reprezentacji.

Jeśli chodzi o poziom turnieju to z roku na rok jest on coraz wyższy. Największy wpływ na to ma gra coraz większej liczby zawodników w Europie, gdzie do swojej wspaniałej techniki dodają dyscyplinę taktyczną. Niestety, cieniem na Puchar Narodów Afryki kładą się częste kłopoty organizatorów, wynikające zarówno z problemów natury finansowej jak i politycznej. Brak środków na stadiony i inne potrzebne obiekty obchodzi się często redukując wymagania i obcinając plany, jednak trudno jest przeskoczyć niestabilną sytuację polityczną w wielu krajach. Częste zamieszki, wojny i rewolucje powodują, że czasami dochodzi do bardzo groźnych sytuacji. Przykładem może być tegoroczny turniej, kiedy to przed jego rozpoczęciem został ostrzelany autokar wiozący reprezentację Togo. Kilku piłkarzy zostało rannych, kierowca i ochroniarze zginęli. To wszystko powoduje, że płacące ogromne gaże swoim zawodnikom kluby europejskie niechętnie puszczają ich na te turnieje.

Samuel Eto’o

Samuel Eto’o to chyba jedyny piłkarz pochodzący z kraju afrykańskiego, który zrobił tak oszałamiającą karierę. Oczywiście, już wcześniej zdarzały się gwiazdy z tego kontynentu ale albo miało to miejsce w czasach kiedy piłka nie była tak masowa albo ich osiągnięcia były dużo mniejsze. Samuel Eto’o to zawodnik, który wygrał praktycznie wszystko, zarówno z klubami jak i indywidualnie. Trzykrotnie został uznany najlepszym piłkarzem Afryki, w ostatnich edycjach rankingów FIFA również corocznie plasuje się w ścisłej czołówce.

Samuel Eto’o urodził się w Kamerunie w 1981 roku. Jak większość rodaków nie miał łatwego życia, bieda zmusiła go od najmłodszych lat do ciężkiej pracy. W międzyczasie grał amatorsko w piłkę, jednak nie przeszedł jakiegoś profesjonalnego szkolenia. Kiedy miał piętnaście lat zobaczył go w akcji skaut Realu Madryt i zarekomendował sprowadzenie go do Europy. Niestety, nie znalazł on uznania w oczach trenerów królewskich, był wypożyczany do kilku kolejnych klubów z niższych lig. Dopiero w 1998 roku trafił do Mallorcy z którą zdobył Puchar Króla. Klub popadł jednak w kłopoty finansowe i po zakończeniu kontraktu jako wolny zawodnik Eto’o trafił do Barcelony.

W Barcelonie w otoczeniu wielu znakomitych kolegów z drużyny jego talent pokazał się na dobre, seryjnie zdobywał bramki, wygrywał z klubem kolejne trofea. Po mistrzostwie Hiszpanii przyszła kolej na Ligę Mistrzów a samego zawodnika uznano za jednego z najlepszych w sezonie. Po kilku latach gry w Barcelonie i przybyciu nowego trenera, Eto’o coraz częściej wchodził na mecze z ławki. Powodowało to frustrację zawodnika oraz konflikty wewnątrz zespołu. Trener publicznie mówił, że nie widzi go w swojej drużynie, więc piłkarz nie miał wyjścia i musiał odejść. Z licznych ofert wybrał tą od Interu Mediolan i wraz ze Zlatanem Ibrahimovicem stał się przedmiotem wymiany pomiędzy klubami. Już pierwsze mecze w barwach włoskiego Interu pokazały jego klasę. Stał się ulubieńcem kibiców.

Jeśli chodzi o sukcesy z reprezentacja Kamerunu to Eto/o dwukrotnie zdobył koronę króla strzelców turniejów Pucharu Narodu Afryki, dwa razy wygrał tą imprezę. Poza tym w 2000 roku wywalczył złoto z Kamerunem na igrzyskach w Sydney.

Piłka nożna w Afryce

Przez wiele lat kontynent afrykański był zapomniany jeśli chodzi o piłkę nożną. Co prawda zdarzali się pojedynczy wybitni zawodnicy, jednak zostawali zazwyczaj szybko naturalizowani przez jakiś kraj europejski i ich kontakt z Afryka urywał się. Jednak powoli sytuacja ta zmienia się, obecnie trudno wyobrazić sobie światową piłkę bez gwiazd pochodzących z krajów z czarnego kontynentu.

W Afryce system szkolenia piłkarzy praktycznie nie istnieje. Każdy wybitny zawodnik jest wynikiem przypadku, własnej pracy nad sobą, samozaparcia i chęci wyrwania się z otaczającej rzeczywistości. Dla wielu to właśnie sport jest sposobem na lepsze życie, tak więc afrykańscy chłopcy masowo uprawiają piłkę nożną. Dostrzegły to już kluby europejskie i organizują sieć skautów na kontynencie. Dzięki temu największe talenty w stosunkowo młodym wieku trafiają do silnych klubów z Europy. Jest to ich jedyna szansa na profesjonalne granie, kluby afrykańskie są słabo zorganizowane oraz mają wielkie problemy finansowe. Z racji ubóstwa regionu praktycznie nie istnieje sponsoring sportowy, większość lig ma statut półamatorski a piłkarze muszą dzielić grę z pracą po godzinach.

Afryka wyraźnie rozwija się piłkarsko dzięki temu, że coraz więcej zawodników z tego kontynentu gra w zawodowych klubach. Widać to dokładnie po wynikach jakie osiągają poszczególne reprezentacje, Nigeria, Ghana czy Kamerun od wielu już lat należą do czołówki światowej. Potrafią wygrywać z najlepszymi, awansują do pucharowych faz turniejów mistrzowskich. Także lokalne mistrzostwa czyli Puchar Narodów Afryki pokazuje siłę afrykańskiej piłki. Poziom turnieju jest coraz wyższy, plasuje się on jako trzeci po Euro i Copa America wyprzedzając mistrzostwa azjatyckie. Mecze rozgrywane w jego ramach są oglądane na wszystkich kontynentach, kibice podziwiają grę takich gwiazd jak Samuel Eto’o, Frederic Kanoute czy Seudou Keita. Wszyscy oni występują na co dzień w najlepszych europejskich klubach, wygrywają tytuły mistrzowskie, zarówno krajowe jak i pucharowe.

Puchar Interkontynentalny

Puchar Interkontynentalny to międzynarodowe rozgrywki piłkarskie rozpoczęte w 1960 roku. Rywalizowały w nim najlepsze drużyny z dwóch kontynentów-Ameryki Południowej oraz Europy. Europę reprezentował zdobywca Pucharu Europy a ostatnio zwycięzca Ligi Mistrzów, Amerykę Południową triumfator Copa Libertadores. Na przestrzeni lat system rozgrywek był różny, wielokrotnie zmieniał się, ostatni tytuł przyznano w 2004 roku.

Pierwsze lata pucharu to dwumecze, mecz i rewanż. O tytule decydowała liczba zdobytych punktów, jeśli była równa to rozgrywano kolejny, decydujący mecz. Od 1968 roku wprowadzono zasadę, że liczą się zdobyte bramki w dwumeczu. 1980 rok to kolejna zmiana, obowiązująca już do końca, Puchar Interkontynentalny to jedno finałowe spotkanie. Zdecydowano również, że finał corocznie będzie rozgrywany w Japonii, miało to pomóc w popularyzacji piłki nożnej zarówno w tym kraju jak i w całej Azji. Mecze finałowe w zależności od sezonu gościło Tokio lub Jokohama.

2004 rok to koniec znanej formuły rozgrywek, FIFA postanowiła zwiększyć liczbę uczestników i przekształciła puchar w klubowe mistrzostwa świata. Od tej pory w finałowych turniejach biorą udział najlepsze drużyny z każdego kontynentu, łącznie sześć klubów. Zasada jest taka, że mistrzowie Afryki, Azji, Ameryki Północnej oraz Australii i Oceanii grają ze sobą pierwszą fazę turnieju w grupie, do dwóch najlepszych drużyn dołączają kluby z Europy i Ameryki Południowej. Dalej system rozgrywek przebiega w formie pucharowej.

Jeśli chodzi o triumfatorów i statystyki to najwięcej tytułów ma na koncie włoski AC Milan, wygrał puchar czterokrotnie. Po trzy razy triumfowały Urugwajskie Penarol i National poza tym Real Madryt, Boca Juniors oraz Sao Paulo. W rozbiciu na kraje, najwięcej zdobywców pucharu pochodziło z Brazylii i Argentyny po 6 oraz Włoch 6. Jeśli chodzi o kontynenty to nieznacznie prowadzi Ameryka Południowa, kluby z tego regionu wygrywały 15-krotnie przy 12 triumfach europejskich zespołów.

Deco

Deco to jeden z najlepszych zawodników aktywnie uprawiających piłkę nożną. Z pochodzenie jest Brazylijczykiem, urodził się w 1977 roku w mieście Sao Bernando do Campo. Jako junior grał w wielu klubach brazylijskich skąd przeniósł się do Europy, dokładnie do Benfiki Lizbona. Niestety, nie poznano się tutaj na jego talencie i został wypożyczony do drużyny z niższej ligi. Tam rozwinął się jako piłkarz, zdobywał dużo bramek, dominował w środku pola. W ten sposób zwrócił na siebie uwagę działaczy FC Porto.

Jak się okazało przejście do rywali macierzystego klubu było strzałem w dziesiątkę. Zaledwie po kilku występach przekonał do siebie trenerów i został podstawowym zawodnikiem. Kiedy klub zatrudnił Jose Mourinho jego rola jeszcze bardziej się zwiększyła. Jako wyróżniający się zawodnik został mianowany kapitanem. Z Porto Deco zdobył praktycznie wszystko, od mistrzostwa i pucharu Portugalii po Puchar UEFA i Ligę Mistrzów. W tych ostatnich rozgrywkach został nawet wybrany MVP całego sezonu.

Po takich sukcesach kwestią czasu było przejście zawodnika do silniejszego klubu. Okazała się nim być Barcelona, z którą piłkarz ponownie święcił wielkie triumfy. Jako jeden z nielicznych w historii wygrał po raz drugi Ligę Mistrzów w barwach dwóch różnych klubów. Barcelona dominowała również w kraju a on sam stał się jednym z najlepszych pomocników ligi. Po zmianie trenera i przebudowie zespołu Deco trafił do londyńskiej Chelsea w której gra do dzisiaj.

Po kilku latach gry w Portugalii i braku szans na powołanie do reprezentacji Brazylii, Deco zdecydował się przyjąć obywatelstwo portugalskie. Pozwoliło mu ono na występy w kadrze narodowej, rozegrał w niej już ponad 60 mieczy. Na razie największym sukcesem z osiągniętym reprezentacją jest zdobycie wicemistrzostwa Europy w 2004 roku oraz awans do finałów mistrzostw świata w 2006 roku. Deco stał się od samego początku podstawowym piłkarzem reprezentacji Portugalii, na razie jednak nie udało mu się wygrać żadnego trofeum.

« Starsze wpisy