Archiwum miesiąca Styczeń 2010

« Starsze wpisy

Puchar Interkontynentalny

Puchar Interkontynentalny to międzynarodowe rozgrywki piłkarskie rozpoczęte w 1960 roku. Rywalizowały w nim najlepsze drużyny z dwóch kontynentów-Ameryki Południowej oraz Europy. Europę reprezentował zdobywca Pucharu Europy a ostatnio zwycięzca Ligi Mistrzów, Amerykę Południową triumfator Copa Libertadores. Na przestrzeni lat system rozgrywek był różny, wielokrotnie zmieniał się, ostatni tytuł przyznano w 2004 roku.

Pierwsze lata pucharu to dwumecze, mecz i rewanż. O tytule decydowała liczba zdobytych punktów, jeśli była równa to rozgrywano kolejny, decydujący mecz. Od 1968 roku wprowadzono zasadę, że liczą się zdobyte bramki w dwumeczu. 1980 rok to kolejna zmiana, obowiązująca już do końca, Puchar Interkontynentalny to jedno finałowe spotkanie. Zdecydowano również, że finał corocznie będzie rozgrywany w Japonii, miało to pomóc w popularyzacji piłki nożnej zarówno w tym kraju jak i w całej Azji. Mecze finałowe w zależności od sezonu gościło Tokio lub Jokohama.

2004 rok to koniec znanej formuły rozgrywek, FIFA postanowiła zwiększyć liczbę uczestników i przekształciła puchar w klubowe mistrzostwa świata. Od tej pory w finałowych turniejach biorą udział najlepsze drużyny z każdego kontynentu, łącznie sześć klubów. Zasada jest taka, że mistrzowie Afryki, Azji, Ameryki Północnej oraz Australii i Oceanii grają ze sobą pierwszą fazę turnieju w grupie, do dwóch najlepszych drużyn dołączają kluby z Europy i Ameryki Południowej. Dalej system rozgrywek przebiega w formie pucharowej.

Jeśli chodzi o triumfatorów i statystyki to najwięcej tytułów ma na koncie włoski AC Milan, wygrał puchar czterokrotnie. Po trzy razy triumfowały Urugwajskie Penarol i National poza tym Real Madryt, Boca Juniors oraz Sao Paulo. W rozbiciu na kraje, najwięcej zdobywców pucharu pochodziło z Brazylii i Argentyny po 6 oraz Włoch 6. Jeśli chodzi o kontynenty to nieznacznie prowadzi Ameryka Południowa, kluby z tego regionu wygrywały 15-krotnie przy 12 triumfach europejskich zespołów.

Deco

Deco to jeden z najlepszych zawodników aktywnie uprawiających piłkę nożną. Z pochodzenie jest Brazylijczykiem, urodził się w 1977 roku w mieście Sao Bernando do Campo. Jako junior grał w wielu klubach brazylijskich skąd przeniósł się do Europy, dokładnie do Benfiki Lizbona. Niestety, nie poznano się tutaj na jego talencie i został wypożyczony do drużyny z niższej ligi. Tam rozwinął się jako piłkarz, zdobywał dużo bramek, dominował w środku pola. W ten sposób zwrócił na siebie uwagę działaczy FC Porto.

Jak się okazało przejście do rywali macierzystego klubu było strzałem w dziesiątkę. Zaledwie po kilku występach przekonał do siebie trenerów i został podstawowym zawodnikiem. Kiedy klub zatrudnił Jose Mourinho jego rola jeszcze bardziej się zwiększyła. Jako wyróżniający się zawodnik został mianowany kapitanem. Z Porto Deco zdobył praktycznie wszystko, od mistrzostwa i pucharu Portugalii po Puchar UEFA i Ligę Mistrzów. W tych ostatnich rozgrywkach został nawet wybrany MVP całego sezonu.

Po takich sukcesach kwestią czasu było przejście zawodnika do silniejszego klubu. Okazała się nim być Barcelona, z którą piłkarz ponownie święcił wielkie triumfy. Jako jeden z nielicznych w historii wygrał po raz drugi Ligę Mistrzów w barwach dwóch różnych klubów. Barcelona dominowała również w kraju a on sam stał się jednym z najlepszych pomocników ligi. Po zmianie trenera i przebudowie zespołu Deco trafił do londyńskiej Chelsea w której gra do dzisiaj.

Po kilku latach gry w Portugalii i braku szans na powołanie do reprezentacji Brazylii, Deco zdecydował się przyjąć obywatelstwo portugalskie. Pozwoliło mu ono na występy w kadrze narodowej, rozegrał w niej już ponad 60 mieczy. Na razie największym sukcesem z osiągniętym reprezentacją jest zdobycie wicemistrzostwa Europy w 2004 roku oraz awans do finałów mistrzostw świata w 2006 roku. Deco stał się od samego początku podstawowym piłkarzem reprezentacji Portugalii, na razie jednak nie udało mu się wygrać żadnego trofeum.

Liga Sagres

Liga Sagres to najwyższa klasa rozgrywkowa w Portugalii. Jest to 18-zespołowa liga rozgrywająca mecze systemem jesień-wiosna. Każdy klub gra u siebie i na wyjeździe z każdym co łącznie daje 34 kolejki. Czołowe zespoły automatycznie kwalifikują się do Ligi Mistrzów lub do eliminacji tych rozgrywek. Portugalia ma również trzy miejsca w Pucharze UEFA. Najsłabsze kluby spadają bezpośrednio do zaplecza ligi.

Liga portugalska prezentuje wysoki poziom rozgrywek. Wpływ na to ma głównie rozwinięta kultura piłkarska w tym kraju, piłka nożna to sport narodowy Portugalczyków. Dzięki temu kluby są oczkiem w głowie kibiców, sponsorów oraz samorządów. W Portugalii nie ma problemów z nowoczesnymi stadionami, nawet mniejsze kluby dysponują obiektami na poziomie. Jednak o sile ligi decyduje wiodąca trójka czyli dwa kluby ze stolicy Benfica i Sporting oraz Porto. Dawniej liczyła się jeszcze Boavista Porto oraz Vitoria Guimaraes. Jednak ostatnie lata to dominacja tych trzech klubów, na arenie krajowej wygrywają one praktycznie wszystko. Dysponują nie tylko największymi budżetami ale również największym potencjałem kibicowskim oraz rozwiniętymi systemami szkolenia i skautingu. To wszystko sprawia, że liga jest wyraźnie podzielona na kluby walczące o trofea, średniaków oraz te które corocznie wymieniają się w spadkach i awansach.

Jeśli chodzi o najbardziej utytułowane drużyny to w klasyfikacji wszech czasów prowadzi Benfica Lizbona z 31 tytułami mistrzowskimi, drugie jest FC Porto z dorobkiem 24 tytułów. Trzeci Sporting wygrał ligę 19-krotnie. Kolejne zespoły mają już tylko sporadyczne sukcesy, Belenenses i Boavista zdobyły po jednym tytule mistrzowskim.

W lidze portugalskiej corocznie gra wiele gwiazd, które trafiają do miejscowych klubów głównie z Ameryki Południowej. Otrzymują tutaj ostatnie szlify piłkarskie, uczy się ich głównie taktyki i dyscypliny a później są transferowani do silniejszych lig. Czołowe kluby portugalskie uczyniły z tego procederu swoje główne źródło dochodów, dzięki czemu niwelują różnicę pomiędzy środkami od sponsorów i stacji telewizyjnych.

FC Porto

FC Porto to zdecydowanie najbardziej utytułowany portugalski klub piłkarski. Założony w 1893 roku zdobył w piłce praktycznie wszystkie możliwe trofea. W lidze portugalskiej wygrał 24 mistrzostwa kraju oraz 18 pucharów i 15 superpucharów. W europejskich pucharach triumfował w Pucharze Europy oraz elitarnej Lidze Mistrzów, zdobył Puchar UEFA, superpuchar, oraz dwukrotnie Puchar Interkontynentalny.

Klub rozgrywa swoje mecze na Estadio do Dragao, nowoczesnym obiekcie, który został wybudowany z myślą o Euro 2008. Stadion może pomieścić ponad 50 tysięcy widzów, ma charakterystyczny kształt oraz ciekawe rozwiązania technologiczne. Umieszczone są w jego bryle dwa telebimy, które podczas meczów służą do wyświetlania informacji i powtórek a poza nimi są obracane w przeciwną stronę i znajdują zastosowanie jako telebimy reklamowe. Estadio do Dragao w swojej kilkuletniej historii gościł już wiele ważnych meczy, łącznie z półfinałem mistrzostw Europy i finałem Ligi Mistrzów.

FC Porto to klub który doskonale pracuje z młodzieżą, ma rozwinięta sieć skautów głównie w krajach Ameryki Południowej. Powoduje to, że największe gwiazdy europejskiego futbolu właśnie tutaj zaczynają swoja karierę, są wypatrywane w Brazylii czy Argentynie i sprowadzane do Portugalii. Działacze FC Porto wykorzystują głównie bliskość językową i kulturową, zawodnicy dobrze aklimatyzują się w klubie i przyzwyczajają do realiów panujących w kontynentalnej piłce.

W FC Porto grało w przeszłości wielu znakomitych zawodników. Przykładem mogą być Deco, Madjer czy nawet polski bramkarz Józef Młynarczyk. Obecnie o sile zespołu decydują tacy zawodnicy jak Bruno Alves, Cristian Rodriguez, Helton oraz Alvaro Pereira. Większość kadry to piłkarze z Ameryki Południowej, Brazylijczycy, Argentyńczycy, Portugalczycy stanowią zdecydowaną mniejszość. Polityka klubu opiera się również na naturalizowaniu najwartościowszych zawodników, w ten sposób korzysta na tym również reprezentacja narodowa.

Jose Mourinho

Jose Mourinho to obecnie jeden z najsłynniejszych trenerów, człowiek, który pojawił się praktycznie znikąd i zaczął odnosić olbrzymie sukcesy. Oczywiście, jest to wrażenie głównie mniej zorientowanych kibiców, warto wiedzieć, że przez lata był on asystentem Alexa Fergusona w Manchesterze United. Po pewnym czasie postanowił zacząć własną karierę trenerską i wrócił do kraju, do Portugalii. Pracował w kilku ligowych klubach jako asystent, był pomocny głównie dla zagranicznych trenerów z racji znakomitej znajomości języka angielskiego. Pierwsza jego samodzielna praca to Benfica i wyrzucenie z klubu zaledwie po miesiącu z powodu kłótni z prezesem. Szansę dali mu działacze niewielkiej Uniao Leiria i był to strzał w dziesiątkę. Przeciętny klub w ciągu sezonu znalazł się w czołówce ligi i zagrał z powodzeniem w Pucharze UEFA. To wystarczyło aby dostać propozycję od najbardziej utytułowanego w Portugalii FC Porto.

Z FC Porto Mourinho osiągnął wszystko co może osiągnąć trener drużyny piłkarskiej. Zdominował rodzimą ligę oraz europejskie pucharu. Dwa lata z rzędu wygrał finały Pucharu UEFA oraz Ligi Mistrzów, stał się rozpoznawalny i rozchwytywany przez najsilniejsze kluby. Doceniano fakt, że dysponując przeciętnymi jak na warunki europejskie środkami zdołał zbudować tak silną drużynę.

Najlepsze warunki pracy zaproponował nowy właściciel Chelsea Londyn, Roman Abramowicz. Gwarantował on wielkie pieniądze na transfery oraz ogromny budżet. Wydawało się, że mając dodatkowo młodego zdolnego trenera wygra wszystko co możliwe. Jak się okazało Chelsea przez lata dominowała w lidze, jednak w pucharach brakowało jej szczęścia. Przegrywała awanse do finałów jedną bramką lub nawet gorszym bilansem, zirytowanie właściciela było coraz większe. W 2007 roku Mourinho został zwolniony z posady.

Obecnie trener pracuje w Interze Mediolan z którym już ma sukcesy. Zdobył mistrzostwo Włoch, w lidze wygrywa większość spotkań. Jednak fatum pucharów europejskich ciągle trwa, Inter gra nieprzekonująco i mimo że corocznie należy do faworytów Ligi Mistrzów to nie potrafi nic znaczącego w niej osiągnąć.

« Starsze wpisy